Terwijl Nederland worstelt met stikstof, natuurverlies, zoönoserisico’s en een samenleving die steeds kritischer kijkt naar de veehouderij, kiest het Lochemse college ervoor om opnieuw ruimte te geven aan de intensieve pluimveesector. Onder het mom van dierenwelzijn wordt de bouw van twee nieuwe megastallen in Barchem mogelijk gemaakt. Opmerkelijk, op een steenworp van Natura 2000 gebied, juist nu de landbouw moet kantelen richting natuurinclusieve en toekomstbestendige systemen.
In de aanvraagstukken lezen we hoe de megastal met 101.500 vleeskuikens wordt omschreven als traditioneel, maar volledig binnen de norm: 21 dieren per vierkante meter en tot 42 kilo levend gewicht per vierkante meter. Om die dichtheid niet te overschrijden, wordt ongeveer 30 procent van de kuikens al op 35 dagen uitgeladen. Pijnlijke ontstekingen onder de poten gelden als belangrijkste welzijnsindicator. Dieren worden gereduceerd tot productiefactoren binnen een systeem dat maximaal moet renderen.
De zogenaamde verbetering zit in de overstap naar het Beter Leven 1 ster concept, met iets meer ruimte en daglicht. Maar dat is geen transitie, het is optimalisatie van hetzelfde verdienmodel, een trein die op een dood spoor blijft door denderen.
Ondertussen blijven risico’s voor mens en natuur buiten beeld. Vogelgriep, de zoönotische bom waar het rapport Zoonosen in het vizier voor waarschuwt, gedijt juist in intensieve houderij. Fijnstof blijft ondanks technische maatregelen fors aanwezig. En stikstof, onze grootste ecologische crisis, wordt misschien iets gereduceerd, maar de structurele belasting blijft. En dat alles pal naast Natura 2000 gebied Stelkampsveld. We investeren miljarden om boeren uit te kopen voor natuurherstel, terwijl we tegelijkertijd dit mogelijk maken.
Bestuurlijke visieloosheid
Het college, bestaande uit GemeenteBelangen, Meedenken met Lochem en D66, effent het pad voor een megastal pal naast Natura 2000. Het laat zien hoezeer het ontbreekt aan een integrale visie op landbouw, natuur en gezondheid.
Het meest wrange is dat het college deze uitbreiding verkoopt als verduurzaming, terwijl echte verduurzaming bestaat uit minder dieren, grondgebonden productie, extensivering, natuurinclusieve landbouw en een versnelde eiwittransitie. Juist dat ontbreekt volledig. Zo worden kleine geitenpaadjes gepresenteerd als systeemverandering.
Een megastal blijft een megastal. En beleid dat intensivering mogelijk maakt is geen toekomstvisie, maar een herhaling van dezelfde fouten.